Tag Archives: ψυχική ασθένεια

4 πράγματα που μπορείς να πεις σε μια μητέρα παιδιού με ψυχική ασθένεια


4 Things to Say to a Mom Raising a Child With a Mental Illness

Isolated. Cut-off. Forgotten. That’s how I sometimes feel as a mom raising children who have mental illnesses. Friends and family don’t know how to help, so they don’t.

Here are a few easy things you can say to brighten up the day of a mom whose life has changed because of mental illness.

1. “You’re a good mom.”

Too many of us carry around tremendous guilt that somehow, someway, our child’s illness is our fault. Some people still believe mental illness is solely based on nurture, but not nature. While mental illness can be brought on by environmental factorsI cannot tell you how many therapists, doctors and psychiatrists are still looking for a childhood trauma that caused my son’s anxiety and depression. There wasn’t one. Unless it was the time I let him cry it out in his crib when he was 6 months old. Or the time I made him finish his peas. Perhaps it was when I let him watch “Monty Python’s Holy Grail” when he was 7. (Nah, that just gave him a fantastic sense of humor.)

2. “I can’t understand what you’re going through.”

No, you can’t. Just like I can’t understand your stress level when you’re filling out college applications. But have you ever had your 7-year-old beat you in public? I have. All I could do was hold her tight and let her flail at me until her episode ended. And no, I did not appreciate the disapproving looks and tsk-tsks I got from the other moms at the park that day.

It’s important to remember books on parenting and conventional wisdom go out the window when your child is having a psychotic meltdown. Discipline, diets and rules do not work on my kid like they may work on yours. And yes, I have tried everything. And like you I’m doing the best I can.

3. “I see your child is (say something positive here)”

Both my children are beautiful and brilliant. They each have their own gifts and personalities. Please acknowledge something — anything — positive about them. I don’t get much positive feedback about my children. I don’t get to cheer my kid on at soccer games or attend the honor roll ceremonies. But I still need to hear something nice about them. Trust me, there are plenty of nice things to say. Don’t worry if it sounds minimal. “Bridget’s hair cut looks nice.” “Charlie smiled at me today.” I’ll take it.

4. “What do you need?”

Childhood illness is always heartbreaking and incredibly difficult for families. But when the illness is physical, it seems like friends and family come to the rescue offering support, prayers and even casseroles. But in my experience, when the illness is a mental one, friends and family stay silent or as far away as possible. Here are a couple of ways you can help:

– See items 1 – 3.

– Send a card. Just knowing someone is thinking about me will brighten my week.

– Give me a big, long hug.

– Invite my other children out for a few hours. Siblings of kids with mental illnesses need a break, too. They rarely get the attention they deserve, so a little from you would go a long way.

– Make a casserole – any meal for that matter. My kid may not eat it, but I’m tired of cooking to his palate. A woman can only eat mac and cheese so many times. When you drop it off, join me for a glass of wine and let’s have a chat.


Χτίζοντας γέφυρες ή τείχη απέναντι σ’έναν ψυχικά ασθενή


physical illness  Εκ πρώτης το καρτούν μοιάζει χιουμοριστικό, αλλά μόνο χιουμοριστικό δεν είναι. Η ψυχική ασθένεια αντιμετωπίζεται πολύ συχνά χωρίς κατανόηση, απερίσκεπτα, σαν να μην προσπαθεί αρκετά ο ασθενής για να βγει από μια δυσάρεστη κατάσταση, την οποία… «ελέγχει απόλυτα». Τα παραδείγματα από την κλινική πρακτική, πολλά. Ο σύζυγος που εκνευρίζεται γιατί η σύντροφός του «δεν προσπαθεί καν να κινητοποιηθεί» προκειμένου να ξεπεράσει την κατάθλιψη.Οι συνάδελφοι που κοιτούν περίεργα τον διπλανό τους, πάσχοντα από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, κατηγορώντας τον μεταξύ τους για εμμονές και ιδιόρρυθμες επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, σχολιάζοντας ότι «ο τύπος δεν θέλει τελικά να ξεκολλήσει απ’ ό,τι φαίνεται». Η μητέρα που έρχεται στο γραφείο για να συνεργαστούμε προκειμένου να βοηθήσουμε την έφηβη βουλιμική κόρη της και επιμένει πως «αυτό το παιδί είναι ανώριμο, της λέμε πως κάνει κακό στον εαυτό της και κάνει πως δεν καταλαβαίνει».

Πόσο βοηθιέται τελικά το άτομο που υποφέρει όταν γίνεται αποδέκτης μιας τέτοιας στάσης και συμπεριφοράς; Πόσο ενισχύεται να αναζητήσει επαγγελματική βοήθεια; Σε τελική ανάλυση, κατά πόσο ελέγχει όλο αυτό που του/ της συμβαίνει;

Μια πολύ σημαντική έννοια στη Γνωσιακή Συμπεριφοριστική Θεραπεία είναι η ενσυναίσθηση. Ο Ψυχολόγος μπαίνει σε μια διαδικασία κατανόησης του βιώματος του ασθενή, χωρίς ωστόσο να χάνει την αντικειμενικότητά του ως παρατηρητής. Στην καθημερινή ζωή, η ενσυναίσθηση διευκολύνει την επικοινωνία, χτίζει γέφυρες ανάμεσα στους ανθρώπους, μπορεί να οδηγήσει σε επιτυχείς διαπραγματεύσεις και μπορεί να αποβεί πολύ βοηθητική για κάποιον που πάσχει/ πονάει/ προβληματίζεται/ έχει ανάγκη να ακουστεί. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το παρακάτω βίντεο για την ενσυναίθηση, για τις διαφορές της με την απλή συμπάθεια, για την αξία της και τον καταλυτικό ρόλο που μπορεί να παίξει στις ζωές μας.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας….


…ας αναρωτηθούμε όλοι: πόσο φροντίζουμε σαν κοινωνία τους ψυχικά ασθενείς; πόση προσπάθεια κάνει ο καθένας από εμάς με στόχο την ένταξη των ανθρώπων αυτών στην καθημερινή ζωή της πόλης, της γειτονιάς; σε τελική ανάλυση, τι είναι αυτό που διαχωρίζει τον «ψυχικά ασθενή» από τον «ψυχικά υγιή»; κι αν η απάντηση έχει να κάνει με το ότι ο πρώτος αποκλίνει από το σύνολο ως προς τη σκέψη & τη συμπεριφορά του, τι γίνεται όταν η πλειοψηφία των ανθρώπων, θαρρείς η κοινωνία ολόκληρη, επιλέγει να κλείσει τα μάτια στην πραγματικότητα και να κάνει πως δεν βλέπει τι διαδραματίζεται μπροστά της, γύρω της, μέσα της;