Category Archives: Για Γονείς

Το ταξίδι της Μαρίας


Το ταξίδι της Μαρίας, ενός κοριτσιού με αυτισμό, μέσα από τη ματιά του μπαμπά της.


4 πράγματα που μπορείς να πεις σε μια μητέρα παιδιού με ψυχική ασθένεια


4 Things to Say to a Mom Raising a Child With a Mental Illness

Isolated. Cut-off. Forgotten. That’s how I sometimes feel as a mom raising children who have mental illnesses. Friends and family don’t know how to help, so they don’t.

Here are a few easy things you can say to brighten up the day of a mom whose life has changed because of mental illness.

1. “You’re a good mom.”

Too many of us carry around tremendous guilt that somehow, someway, our child’s illness is our fault. Some people still believe mental illness is solely based on nurture, but not nature. While mental illness can be brought on by environmental factorsI cannot tell you how many therapists, doctors and psychiatrists are still looking for a childhood trauma that caused my son’s anxiety and depression. There wasn’t one. Unless it was the time I let him cry it out in his crib when he was 6 months old. Or the time I made him finish his peas. Perhaps it was when I let him watch “Monty Python’s Holy Grail” when he was 7. (Nah, that just gave him a fantastic sense of humor.)

2. “I can’t understand what you’re going through.”

No, you can’t. Just like I can’t understand your stress level when you’re filling out college applications. But have you ever had your 7-year-old beat you in public? I have. All I could do was hold her tight and let her flail at me until her episode ended. And no, I did not appreciate the disapproving looks and tsk-tsks I got from the other moms at the park that day.

It’s important to remember books on parenting and conventional wisdom go out the window when your child is having a psychotic meltdown. Discipline, diets and rules do not work on my kid like they may work on yours. And yes, I have tried everything. And like you I’m doing the best I can.

3. “I see your child is (say something positive here)”

Both my children are beautiful and brilliant. They each have their own gifts and personalities. Please acknowledge something — anything — positive about them. I don’t get much positive feedback about my children. I don’t get to cheer my kid on at soccer games or attend the honor roll ceremonies. But I still need to hear something nice about them. Trust me, there are plenty of nice things to say. Don’t worry if it sounds minimal. “Bridget’s hair cut looks nice.” “Charlie smiled at me today.” I’ll take it.

4. “What do you need?”

Childhood illness is always heartbreaking and incredibly difficult for families. But when the illness is physical, it seems like friends and family come to the rescue offering support, prayers and even casseroles. But in my experience, when the illness is a mental one, friends and family stay silent or as far away as possible. Here are a couple of ways you can help:

– See items 1 – 3.

– Send a card. Just knowing someone is thinking about me will brighten my week.

– Give me a big, long hug.

– Invite my other children out for a few hours. Siblings of kids with mental illnesses need a break, too. They rarely get the attention they deserve, so a little from you would go a long way.

– Make a casserole – any meal for that matter. My kid may not eat it, but I’m tired of cooking to his palate. A woman can only eat mac and cheese so many times. When you drop it off, join me for a glass of wine and let’s have a chat.

Εκπαιδευτικό παιχνίδι με θέμα τους πρόσφυγες


Την αγωνία του μικρού πρόσφυγα κανείς μας δεν μπορεί να τη νιώσει. Τη σωματική εξάντληση από τις κακουχίες κανείς μας δεν μπορεί να την φανταστεί. Την πληγή που ανοίγει ο ρατσισμός απέναντί του όταν πλέον είναι εδώ, κανείς μας δεν μπορεί να την αισθανθεί. Μπορεί όμως και να την αποτρέψει!

Τι φοβόμαστε περισσότερο; Αυτό που δεν γνωρίζουμε. Σ’ αυτό το πλαίσιο, είναι σημαντικό για τα παιδιά μας να εξοικειώνονται με τις προσωπικές ιστορίες των προσφύγων. Αυτό, μαζί με τον τρόπο που εμείς ως γονείς/ εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας καθημερινά, αποτελώντας παράδειγμα για εκείνα ακόμα και τις στιγμές που νομίζουμε ότι δεν μας βλέπουν, θα οδηγήσουν σε μια λιγότερο -μακάρι καθόλου- ξενοφοβική και ρατσιστική κοινωνία.

Ένα διαδικτυακό παιχνίδι που αξίζει την προσοχή μας, το, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο, είναι στη διάθεση όλων μας!

Αγκαλιάζουμε τον Αυτισμό!


Πολύ κατατοπιστικό άρθρο που απευθύνεται σε όλους μας. Η ένταξη στην κοινωνία & στη ζωή, είναι δικαίωμα όλων!

Κακοποίηση παιδιών/ εφήβων


Δεν συμβαίνει συχνά, αλλά όταν συμβαίνει, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος.

Κακοποιημένα παιδιά κι έφηβοι σπάνια βρίσκουν το κουράγιο να χτυπήσουν την πόρτα ενός ιδιωτικού γραφείου ψυχολόγου. Οι λόγοι; Φόβος, ντροπή, έλλειψη χρημάτων, άγνοια για την ύπαρξη αυτής της δυνατότητας. 

Δεν θέλει ιδιαίτερη φαντασία για να αντιληφθεί κανείς τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η παιδική κακοποίηση στο θύμα. Το κακοποιημένο παιδί θα διανύσει την παιδική του ηλικία βυθισμένο στο φόβο, νιώθοντας ανασφάλεια όπου κι αν βρίσκεται, ενοχοποιώντας ενίοτε τον ίδιο του τον εαυτό («για να μου φέρονται έτσι, με κάποιο τρόπο φταίω!»), με μειωμένη αυτοπεποίθηση και, πιθανότατα, σοβαρές δυσκολίες προσαρμογής στο σχολείο. Καθώς μεγαλώνει, έχει αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξει διαταραχές άγχους και κατάθλιψη, αλλά και να αναπαράγει τις κακοποιητικές συμπεριφορές προς άλλους. 

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Αν αντιληφθούμε ότι κάποιο παιδί κακοποιείται σεξουαλικά, τραυματίζεται σοβαρά στο σώμα του από κάποιον (και όχι ως συνέπεια ατυχήματος), παραμελείται σε βαθμό που τίθεται σε κίνδυνο η υγεία και η ανάπτυξή του, δεν αμελούμε να ασχοληθούμε με αυτό και λαμβάνουμε δράση ΑΜΕΣΩΣ.

Μια πρώτη (και εύκολη) κίνηση είναι να καλέσουμε μια από τις πολλές διαθέσιμες τηλεφωνικές γραμμές για παιδιά/ εφήβους. Ενδεικτικά, αναφέρουμε:

  • 1056, Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για Παιδιά (24ωρη υποστήριξη, δέχεται καταγγελίες)
  • 1107, Εθνική Γραμμή Παιδικής Προστασίας (24ωρη υποστήριξη)
  • 800 11 32000 Γραμμή του Συνηγόρου του Παιδιού για τα Παιδιά (Δε-Πα, 9:00-16:00)

Η κλήση δεν χρειάζεται να είναι επώνυμη (η πλειοψηφία των κλήσεων είναι ανώνυμες).

Εναλλακτικά, μπορούμε να απευθυνθούμε στην Αστυνομία και στην Εισαγγελία Ανηλίκων με επώνυμη καταγγελία, προκειμένου να εκδοθεί εισαγγελική εντολή.

Αν εμείς οι ίδιοι νιώθουμε ότι χάνουμε τον έλεγχο απέναντι στο παιδί μας, αναζητούμε βοήθεια. Η κακοποιητική συμπεριφορά είναι/ πηγάζει από ψυχική ασθένεια και πρέπει να θεραπευτούμε.

Ο Βρετανικός οργανισμός STOP IT NOW έχει ενδιαφέρον υλικό ( και, με στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού, κατά καιρούς δημοσιεύει καμπάνιες όπως αυτή:

Σε κάθε περίπτωση, το συμπέρασμα είναι ένα: κλείνοντας τα μάτια στην παιδική κακοποίηση, γινόμαστε συνένοχοι.


Η συναισθηματική εκπαίδευση των παιδιών μας


Ένα εξαιρετικό video:

Σε ελεύθερη μετάφραση…

«Όταν γεννιέται ένα παιδί, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το προστατεύσουμε, να το φροντίσουμε, να το αγαπήσουμε. Η καρδιά και το μυαλό ενός παιδιού είναι εύθραυστα… Όπως μεγαλώνουν θέλουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας όλα όσα ξέρουμε, τα στέλνουμε σχολείο για να γεμίσουμε το μυαλό τους με υπέροχη γνώση, να τους δώσουμε τα εργαλεία που χρειάζονται για τη ζωή. Στο σχολείο παίρνουν μια γεύση από τη ζωή εκεί έξω: τη φιλία, τον έρωτα, την απογοήτευση, τη ντροπή, τη διάκριση, τον εκφοβισμό. Είναι όμως τα εργαλεία που τους δίνουμε αρκετά για να τα προετοιμάσουμε γι’ αυτόν τον κόσμο; Έχουμε μια τεράστια ευθύνη… αλλά και μια υπέροχη ευκαιρία! Αν όμως θέλουμε να τους προετοιμάσουμε για τον κόσμο εκεί έξω, θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε και την καρδιά τους. Γιατί για να πλεύσουν στον κόσμο με συμπόνοια, αποδοχή, ανοχή, θα πρέπει να τους διδάξουμε συμπόνοια, αποδοχή, ανοχή. Αυτό θα μπορούσε να ξεκινήσει από τα σχολεία και να αρχίσει ΣΗΜΕΡΑ. Μπορεί να συμβεί στην προπόνηση, στο μάθημα χορού, στην κατασκήνωση, στο μάθημα μουσικής, και ήδη συμβαίνει σε διάφορα μέρη του κόσμου με καταπληκτικά αποτελέσματα. Αν θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν κοινωνικά και συναισθηματικά ικανά άτομα, θα πρέπει να ζητήσουμε μια ισορροπημένη εκπαίδευση, που δίνει έμφαση στη μόρφωση του νου ΚΑΙ της καρδιάς.»