Monthly Archives: Νοέμβριος 2015

Το ταξίδι της Μαρίας


Το ταξίδι της Μαρίας, ενός κοριτσιού με αυτισμό, μέσα από τη ματιά του μπαμπά της.


4 πράγματα που μπορείς να πεις σε μια μητέρα παιδιού με ψυχική ασθένεια


4 Things to Say to a Mom Raising a Child With a Mental Illness

Isolated. Cut-off. Forgotten. That’s how I sometimes feel as a mom raising children who have mental illnesses. Friends and family don’t know how to help, so they don’t.

Here are a few easy things you can say to brighten up the day of a mom whose life has changed because of mental illness.

1. “You’re a good mom.”

Too many of us carry around tremendous guilt that somehow, someway, our child’s illness is our fault. Some people still believe mental illness is solely based on nurture, but not nature. While mental illness can be brought on by environmental factorsI cannot tell you how many therapists, doctors and psychiatrists are still looking for a childhood trauma that caused my son’s anxiety and depression. There wasn’t one. Unless it was the time I let him cry it out in his crib when he was 6 months old. Or the time I made him finish his peas. Perhaps it was when I let him watch “Monty Python’s Holy Grail” when he was 7. (Nah, that just gave him a fantastic sense of humor.)

2. “I can’t understand what you’re going through.”

No, you can’t. Just like I can’t understand your stress level when you’re filling out college applications. But have you ever had your 7-year-old beat you in public? I have. All I could do was hold her tight and let her flail at me until her episode ended. And no, I did not appreciate the disapproving looks and tsk-tsks I got from the other moms at the park that day.

It’s important to remember books on parenting and conventional wisdom go out the window when your child is having a psychotic meltdown. Discipline, diets and rules do not work on my kid like they may work on yours. And yes, I have tried everything. And like you I’m doing the best I can.

3. “I see your child is (say something positive here)”

Both my children are beautiful and brilliant. They each have their own gifts and personalities. Please acknowledge something — anything — positive about them. I don’t get much positive feedback about my children. I don’t get to cheer my kid on at soccer games or attend the honor roll ceremonies. But I still need to hear something nice about them. Trust me, there are plenty of nice things to say. Don’t worry if it sounds minimal. “Bridget’s hair cut looks nice.” “Charlie smiled at me today.” I’ll take it.

4. “What do you need?”

Childhood illness is always heartbreaking and incredibly difficult for families. But when the illness is physical, it seems like friends and family come to the rescue offering support, prayers and even casseroles. But in my experience, when the illness is a mental one, friends and family stay silent or as far away as possible. Here are a couple of ways you can help:

– See items 1 – 3.

– Send a card. Just knowing someone is thinking about me will brighten my week.

– Give me a big, long hug.

– Invite my other children out for a few hours. Siblings of kids with mental illnesses need a break, too. They rarely get the attention they deserve, so a little from you would go a long way.

– Make a casserole – any meal for that matter. My kid may not eat it, but I’m tired of cooking to his palate. A woman can only eat mac and cheese so many times. When you drop it off, join me for a glass of wine and let’s have a chat.

Ψευδαίσθηση ή παραίσθηση;


Πολύ συχνά οι δυο αυτοί όροι συγχέονται στις καθημερινές μας συνομιλίες, ή ακόμα συχνότερα, ταυτίζονται. Στην πραγματικότητα, αποτελούν δυο διαφορετικές έννοιες που αναφέρονται σε διακριτές ψυχικές καταστάσεις.

Οι παραισθήσεις είναι πεποιθήσεις που δεν αλλάζουν, ακόμα και όταν το άτομο εκτεθεί σε αδιαμφισβήτητα επιχειρήματα για τη μη ισχύ τους. Το περιεχόμενο των πεποιθήσεων αυτών ποικίλει, ωστόσο έχουν παρατηρηθεί σε μεγάλη συχνότητα στην κλινική πρακτική οι παρακάτω κατηγορίες παραισθήσεων:

  • Οι παραισθήσεις καταδίωξης, που αναφέρονται στην πεποίθηση ότι το άτομο καταδιώκεται από κάποιον άνθρωπο, οργανισμό ή ομάδα, με στόχο να τον βλάψουν, να τον παρενοχλήσουν, να του προκαλέσουν κάποιου είδους καταστροφή. Ιδιαίτερα συχνή είναι η παραίσθηση ότι το άτομο παρακολουθείται συστηματικά από την αστυνομία.
  • Οι παραισθήσεις αναφοράς, δηλαδή οι πεποιθήσεις ότι ερεθίσματα του εξωτερικού περιβάλλοντος απευθύνονται στο άτομο. Για παράδειγμα, η χειρονομία ενός άλλου ανθρώπου, κάποιο σχόλιο που αναφέρεται (πχ. στην τηλεόραση) ή ακόμα και κάτι που συμβαίνει στο δρόμο, παρερμηνεύεται ως μήνυμα απευθυνόμενο στο άτομο.
  • Οι παραισθήσεις μεγαλείου, δηλαδή η πεποίθηση ότι το άτομο διαθέτει εξαιρετικές ικανότητες, δόξα, εξουσία ή πλούτη, ενώ στην πραγματικότητα αυτό δεν συμβαίνει.
  • Οι ερωτομανείς παραισθήσεις, σε περιπτώσεις όπου το άτομο είναι πεπεισμένο ότι κάποιος είναι ερωτευμένος μαζί του, παρά τις αποδείξεις για το αντίθετο.
  • Οι σωματικές παραισθήσεις, που αφορούν στη λειτουργία σωματικών οργάνων και σε θέματα της υγείας του ατόμου. Ένα τυπικό παράδειγμα είναι η παραίσθηση ότι κάποια ζωτικά όργανα του ατόμου έχουν αφαιρεθεί και αντικατασταθεί από ξένα, ενώ δεν υπάρχουν ουλές ή τραύματα στο σώμα που να αποδεικνύουν ότι πραγματοποιήθηκε εγχείρηση. Ακόμα, έχει συχνά παρατηρηθεί η παραίσθηση ότι κάποιος εξωτερικός παράγοντας ελέγχει τη λειτουργία των οργάνων του ατόμου.

Σε όλες τις περιπτώσεις, το άτομο είναι απόλυτα πεπεισμένο ότι έχει δίκιο, ρυθμίζει τη ζωή του με βάση αυτό το δεδομένο και νιώθει ότι δεν έχει κανέναν έλεγχο σ’ αυτό που γίνεται.

Από την άλλη, οι ψευδαισθήσεις, είναι αντιληπτικές εμπειρίες που δεν πηγάζουν από κάποιο εξωτερικό ερέθισμα. Πρόκειται για πολύ ζωντανές και ξεκάθαρες εμπειρίες, που επηρεάζουν το άτομο σαν να ήταν αληθινές. Οι συνηθέστερες ψευδαισθήσεις είναι ακουστικές, αραιότερα συναντάμε οπτικές, ενώ ακόμα σπανιότερα οι ασθενείς περιγράφουν οσφρητικές, απτικές και γευστικές ψευδαισθήσεις. Οι ψευδαισθήσεις συμβαίνουν έξω από τον έλεγχο του ατόμου και γι’ αυτό το λόγο, το άτομο είναι πεπεισμένο ότι πρόκειται για  πραγματικό ερέθισμα και όχι κατασκεύασμα του μυαλού του.5117230-1x1-700x700

Στην κλινική πρακτική, το κυριότερο σημείο διαφοροποίησης μεταξύ παραισθήσεων και ψευδαισθήσεων είναι η απουσία ή παρουσία (αντίστοιχα) εξωτερικού ερεθίσματος. Για παράδειγμα, όταν ο ασθενής βλέπει μια τηλεοπτική εκπομπή και είναι πεπεισμένος ότι όσα λέγονται, απευθύνονται προσωπικά σ’ εκείνον (με κρυφά νοήματα και απειλές ενδεχομένως), πρόκειται περί παραίσθησης. Όταν όμως ακούει φωνές που δεν υπάρχουν, πρόκειται περί ψευδαίσθησης. Και οι δυο ψυχικές καταστάσεις αποτελούν συμπτώματα ψυχοπαθολογίας που συναντώνται κυρίως στη σχιζοφρένεια και σε άλλες ψυχωσικές διαταραχές, ή οφείλονται στη λήψη ουσιών (ναρκωτικών ή φαρμακευτικών) και πρέπει να αναφέρονται οπωσδήποτε σε ειδικούς, από τους ίδιους τους ασθενείς ή τους οικείους τους.