Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2013

Κακοποίηση παιδιών/ εφήβων

Standard

Δεν συμβαίνει συχνά, αλλά όταν συμβαίνει, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος.

Κακοποιημένα παιδιά κι έφηβοι σπάνια βρίσκουν το κουράγιο να χτυπήσουν την πόρτα ενός ιδιωτικού γραφείου ψυχολόγου. Οι λόγοι; Φόβος, ντροπή, έλλειψη χρημάτων, άγνοια για την ύπαρξη αυτής της δυνατότητας. 

Δεν θέλει ιδιαίτερη φαντασία για να αντιληφθεί κανείς τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η παιδική κακοποίηση στο θύμα. Το κακοποιημένο παιδί θα διανύσει την παιδική του ηλικία βυθισμένο στο φόβο, νιώθοντας ανασφάλεια όπου κι αν βρίσκεται, ενοχοποιώντας ενίοτε τον ίδιο του τον εαυτό («για να μου φέρονται έτσι, με κάποιο τρόπο φταίω!»), με μειωμένη αυτοπεποίθηση και, πιθανότατα, σοβαρές δυσκολίες προσαρμογής στο σχολείο. Καθώς μεγαλώνει, έχει αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξει διαταραχές άγχους και κατάθλιψη, αλλά και να αναπαράγει τις κακοποιητικές συμπεριφορές προς άλλους. 

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Αν αντιληφθούμε ότι κάποιο παιδί κακοποιείται σεξουαλικά, τραυματίζεται σοβαρά στο σώμα του από κάποιον (και όχι ως συνέπεια ατυχήματος), παραμελείται σε βαθμό που τίθεται σε κίνδυνο η υγεία και η ανάπτυξή του, δεν αμελούμε να ασχοληθούμε με αυτό και λαμβάνουμε δράση ΑΜΕΣΩΣ.

Μια πρώτη (και εύκολη) κίνηση είναι να καλέσουμε μια από τις πολλές διαθέσιμες τηλεφωνικές γραμμές για παιδιά/ εφήβους. Ενδεικτικά, αναφέρουμε:

  • 1056, Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για Παιδιά (24ωρη υποστήριξη, δέχεται καταγγελίες)
  • 1107, Εθνική Γραμμή Παιδικής Προστασίας (24ωρη υποστήριξη)
  • 800 11 32000 Γραμμή του Συνηγόρου του Παιδιού για τα Παιδιά (Δε-Πα, 9:00-16:00)

Η κλήση δεν χρειάζεται να είναι επώνυμη (η πλειοψηφία των κλήσεων είναι ανώνυμες).

Εναλλακτικά, μπορούμε να απευθυνθούμε στην Αστυνομία και στην Εισαγγελία Ανηλίκων με επώνυμη καταγγελία, προκειμένου να εκδοθεί εισαγγελική εντολή.

Αν εμείς οι ίδιοι νιώθουμε ότι χάνουμε τον έλεγχο απέναντι στο παιδί μας, αναζητούμε βοήθεια. Η κακοποιητική συμπεριφορά είναι/ πηγάζει από ψυχική ασθένεια και πρέπει να θεραπευτούμε.

Ο Βρετανικός οργανισμός STOP IT NOW έχει ενδιαφέρον υλικό (http://www.stopitnow.org.uk) και, με στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού, κατά καιρούς δημοσιεύει καμπάνιες όπως αυτή:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=kqtjiPW4ey4

Σε κάθε περίπτωση, το συμπέρασμα είναι ένα: κλείνοντας τα μάτια στην παιδική κακοποίηση, γινόμαστε συνένοχοι.